วันนี้ผมหลบความสับสน วุ่นวาย จากกรุงเทพฯเมืองใหญ่
มาสู่เมืองเล็กๆเงียบง่าย จันทบุรี
เวลาผมสับสนหรือมึนตึบกับชีวิต ผมมักจะ หลบมาพัก
ที่จันทบุรี บ้านเพื่อนผม เค้าก็หลบมาเหมือนกัน เพียงข้อแตกต่างกันก็คือ
เพื่อนผมเค้าหลบมาถาวรและมาเปิดร้านเบอร์เกอรี่ กาแฟร้านเล็กๆที่นี่

และในค่ำคืนนี้ เมล็ดพันธุ์ความรู้สึก ผมโดนถูกกระตุ้นตื่นอีกครั้ง
คืนนี้ผมมานั่งอยู่เคาร์เตอร์บาร์ ตั้งแต่หัวค่ำ
วงดนตรีวงแรกจบไปตอนไหนผมไม่ได้ทันสังเกตุ
มารู้สึกตัวอีกที ตอนที่เห็นหญืงสาว มานั่งต่อจากผมไป2ที่นั่ง
2ที่นั่งไม่ใช่อุปสรรคในการพุดคุย ระหว่างเค้ากับผม
"อกหักเหรอ"เธอพูดโพล่งขึ้นมา"ป่าวเลย"ผมตอบ
"ผมเพียงแค่เปล่าเปลี่ยวกับผู้คนในเมืองใหญ่"ผมเพิ่มคำตอบกับเธอ
เคยอ่านพวกหนังส์อทางวิชาการ
เค้าบอกว่าคนในเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพฯ
ส่วนใหญ่จะมีคนเป็นโรคซึมเศร้ากันมาก
เค้ายังบอกอีกว่า เหล้าไม่ไช่ทางออก แต่นี่ผมซัดไปขวดที่3แล้วนี่
เธอแนะนำตัวว่า เธอเป็นช่างเสริมสวย ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไร..

เธอทิ้งประโยคก่อนเธอจะกลับว่า
"บางครั้งการได้พูดคุยกับคนแปลกหน้า อาจจะพุดคุยได้สบายใจกว่า
คนที่พบหน้าค่าตากันอยู่ทุกวัน" ผมได้แต่เพียงพนักหน้าเชิงเห็นด้วย
และเธอก็กลับในขณะที่วงดนตรี ยังคงกระหน่ำเพลงบนเวที

เสียงเพลงและคำพูดเธอยังคงเสียดรูหูผมเข้าไป
จากรูหูลึกลงไปถึงหัวใจ

แต่ละชีวิตต่างมีที่มา แต่ตอนนี้ผมกำลังไม่มีที่ไป
และยังคงกระหน่ำเบียร์ขวดต่อไป..

วงดนตรีเลิกแล้ว
เสียงเพลงจากดีเจจบลงแล้ว
บ๋อยเดินมาเช็คบิล
บ่อยอีกคนเดินเก็บกวาด
คนในร้านต่างทะยอยกลับ
ไฟในร้านเริ่มเปิดสว่าง
ค่ำคืนนี้กำลังเลิกลา

ผมเดินออกจากร้าน
โดยไม่รู้ว่า...
ตัวเองเมาหรือเปล่า?

Comment

Comment:

Tweet

ทำไปได้ ไม่รู้ว่าตัวเองเมาหรือป่าว การพุดคุยกะคนแปลกน่าในบางเรียกอาจดีก่าคุยกะคนที่เราเหงน่าบ่อยๆก้อเปงได้

#3 By mymemory on 2005-07-01 20:53

การได้คุยกับคนแปลกหน้า
เหมือนการได้ความคิดอีกมุมนึง

การคุยกับตัวเอง
ก็เป็นอีกมุมนึงเหมือนกัน
อาจทำให้ได้รู้ว่า
ปัญหาที่แท้จริง คืออะไร

#2 By ข้าวปุ้น on 2005-06-27 17:19

อืม....การได้พูดคุนกับใครสักคน เป็นการเล่าสุ่กันฟัง
ถ้าเหนื่อยนัก ก็พักบ้างนะคะ

#1 By SwEetSeA^-^ on 2005-06-27 12:00